Zaterdag 14 september werd alweer het 53e corso in Tiel gehouden. Natuurlijk was K.T.S.M. als Tiels korps zijnde ook uitgenodigd om in de stoet mee te lopen. Dit jaar waren we nr. 3 in de corsostoet, dus moesten we al rap invoegen. Hiermee werd voor ons de eerste ronde geopend, wetende dat we er drie hadden te gaan.


Onder luid applaus zetten we in met de mars Under The Double Eagle. Vanuit de Papesteeg en de Pr.Beatrixlaan marcheerden we de Heiligestraat in waarna de route vervolgd werd met de Nieuwe Tielseweg en als laatste natuurlijk de Teisterbantlaan. Langs de route stonden en zaten best veel mensen maar het leken er toch minder dan voorgaande jaren. Dit jaar was de route ook anders dan we gewend zijn. Het leek nu één lange route zonder allerlei zijstraten mee te pikken. Op zich niet verkeerd ware het niet dat na de eerste ronde veel bezoekers ervandoor gingen. Vooral in de Teisterbantlaan werd het toen chaotisch.

Lopende mensen dwars door het korps heen. Zien ze dat dan niet of ...? Op een gegeven moment liepen er wat oudere dames vlak naast mij en ze gingen geen stap aan de kant.
 Een meneer (die er waarschijnlijk bijhoorde) wees de dames erop en keek toen mijn kant op. Ik zei tegen hem dat we nog wel een paar majoretten erbij kunnen gebruiken. De dames keken niet echt blij toen ik dat had gezegd.Gelukkig zetten wij ons traject weer verder en ik zei netjes "Dag dames".  Men moet immers toch de K.T.S.M.-eer hoog houden.

Nadat we de tribunes voorbij waren liepen we langs de paviljoen-tenten. Die mensen zaten en stonden daar beter dan menig andere corso-bezoeker. Want het weer was niet echt om over te juichen. Tijdens de tweede ronde dacht ik bij mezelf waar zijn al die bezoekers gebleven? Te koud en te nat, maar velen vinden twee ronden al teveel van het goede om af te wachten, laat staan drie. Voor ons als muziekkorps -en alle medemuzikanten van andere deelnemende korpsen- was het  erg zwaar.

De wagens die rijden toch wel maar om netjes in het gelid te moeten marcheren is iets heel anders. Vooral het lopen tijdens de tweede en derde ronde door zo'n chaotische boel zoals in de Teisterbantlaan is niet echt leuk. Veel bezoekers hadden meer oog voor al het andere dat daar te zien was dan voor de corsostoet.

Erg jammer.

Begrijpt men dan niet dat het beter zou zijn om eerst het coso uit te kijken en dan pas naar alle aantrekkelijke kraampjes toe te gaan? Onze tamboermaitre liet zich door al het gedruis echt niet uit het veld slaan en wierp zoals altijd met veel verve zijn maitrestok een eind omhoog dat je toch stiekum dacht : komt dit goed? En ja hoor. Onder luid applaus ving hij de maitrestok weer keurig op!

Ons korps speelde voor het eerst op mars Copacabana. Net bij de (hoofd)tribunes regende het en toen wij dit nummer speelden kwam weldra het zonnetje weer terug. Helaas hebben we dit maar één keer kunnen waarmaken. We speelden het nog eens langs de route, toen regende het net en 't ging ook gewoon door.

Na vele kilometertjes van marcheren, even stilstaan, weer stukje lopen, weer stilstaan, zaten de drie rondes erop en keerden we terug richting clubgebouw. Wat stond daar achter de dranghekken langs de kant? Een korps dat eigenlijk nog in de stoet behoorde te lopen. Moet kunnen, ze zullen wel een goede reden hebben gehad. Waarschijnlijk ook met dezelfde gedachten als van ons : heel zwaar geweest!

Terug in het gebouw klaagden veel muzikanten over een nattig uniform, moe, zere voeten, last van de rug, spierpijn, honger, dorst enz. De bekende verschijnselen na zoiets als deze middag. Dit jaar was het weer vrij koel maar dan zullen we dit moeten doen met warm weer! Maar we zijn nu weer een ervaring rijker, corso anders dan anders. In ons hart zijn we K.T.S.M.-muzikant/majorette en dat zien we allen als een hobby, dus moeten we dit alles maar op de koop toe nemen.

Er was immers 't hele corso-weekend overal van alles te doen in Tiel, dus voor de liefhebber kon je altijd wel weer ergens op je eigen manier ontspannen. Deed ik ook. Zat ik zondagavond gezellig in een leuk kippenrestaurantje in Tiel met een klein gezelschap om het weekend af te sluiten en wie komen daar hongerig achter mekaar getooid in het welbekende oranje shirtje binnen lopen?

Een hele K.T.S.M.-delegatie.

De mensen van het eerste uur wat betreft braderie-organisatie en alles eromheen. Als iemand het verdient heeft om dit weekend zo af te sluiten, zijn zij het wel. Op zaterdag het zware corso gelopen en dan nog even op zondag in touw om de braderie in goede banen te leiden. Waarbij ook hoort niet goed uitgerust weer vroeg uit de veren.

Applaus hiervoor, mensen!

Maar eigenlijk hebben alle K.T.S.M.-ers die zich in dit weekend hebben ingezet voor wat dan ook een applausje verdient, toch?

Martini.

 

 

 

 

 

 

K.T.S.M. op Twitter